به دلیل فشار و رطوبت کمتر در هواپیما، ممکن است باعث خشکی دهان شود. بنابراین، بهتر است از آب، آب‌نبات، آب‌لیمو و یا چای سبز که سبب حفظ رطوبت لازم در بدن می‌شوند استفاده کنید و بهتر است از مواد غذایی چرب و سنگین که هضم آنها سخت است، پرهیز کنید. به جای آن، سعی کنید که موادی با پروتئین بالا و فیبر غذایی کافی مثل سبزیجات و میوه ها را مصرف کنید البته برخی از شرکت های هواپیمایی، منوهایی با مواد خاص و سبک تر برای مسافران خود فراهم می کنند.

در حالی که همه چیز به ترجیحات شما بستگی دارد، پرواز در طول روز در مورد دید برتری دارد . به دلیل تابش نورخورشید، هر گونه مانع احتمالی، مانند سنگ یا کوه، به مراتب راحت‌تر قابل تشخیص است و احتمال تصادف را بسیار کمتر می‌کند و پرواز در طول روز را به مراتب امن‌تر می‌کند. با این حال، در برخی موارد، پرواز در شب ممکن است بهتر باشد. به طور کلی، پرواز در شب می‌تواند به دلیل کاهش ترافیک هوایی، سکوت بیشتر در هواپیما و فراهم کردن فرصت برای استراحت و خواب به مسافران کمک کند. همچنین، در برخی موارد، پرواز در شب می‌تواند مسافران را از آفتاب گرم روز به دور نگه دارد.

در شب، معمولاً پروازهای کمتر و مسافران کمتری وجود دارد، بنابراین مطمئناً می توانید انتظار حرکت سریع تری را در همه خطوط داشته باشید. اگر شلوغی را دوست ندارید این یکی از بهترین زمان‌ها برای پرواز است.

میتونم بلیط شما را داشته باشم، لطفا؟ – شما صندلی کنار پنجره میخواید یا صندلی راهرو – آیا شما همراه با خود توشه دارید یا خیر- مقصد نهایی سفر شما کجاست

بله، شما می‌توانید در پرواز غذا ببرید. در واقع، اکثر خطوط هوایی در سفرهای بلند مسافت، به مسافران تنوع غذایی را ارائه می‌دهند. این غذاها معمولاً از قبیل غذای گرم، ساندویچ، کیک، نوشابه و آب معدنی است.

بله، شما می‌توانید در پرواز آب ببرید.

خلبانان در شب به وسیله فناوری‌های مربوط به هواپیما و دید از طریق پنجره‌های کابین، نظیر بالک های شب و سیستم های Night Vision استفاده می کنند. بالک های شب یکی از تکنولوژی هایی هستند که با استفاده از دوربین های حساس به نور و منظره سنجی، امکان دید در شب را فراهم می کنند. همچنین، سیستم های Night Vision هم به خلبانان در شب کمک می کنند. این سیستم ها عموماً شامل دو قسمت مجزا می شوند: یک دوربین حساس به نور و یک صفحه نمایش مجهز به جعبه پردازشگر. دوربین با استفاده از اشعه فروسرخ، تصویری را از دید خلبان و سپس آنرا بر روی صفحه نمایش نمایش می دهد. استفاده از این تکنولوژی ها به خلبانان در شرایطی که نور کافی برای دید در شب فراهم نیست، کمک می کند و ایمنی پرواز را افزایش می دهد.

بله خلبان ها می توانند در پرواز بخوابند از آنحایی که خلبانی یک شغل پرخطر و بسیار مهمی است که نیاز به تمرکز بالا و توانایی انجام عملیات دقیق دارد. خستگی و خواب می توانند تاثیرات بسیار جدی بر روی عملکرد خلبان داشته باشند و ممکن است باعث افزایش خطر در پرواز شود. به همین دلیل، استراحت کنترل شده برای خلبان ها بسیار حیاتی است. در استراحت کنترل شده، خلبان مجاز به خوابیدن بر روی صندلی خود هستند اما همچنان موظف به نظارت بر پرواز و رصد سیستم های کنترل هواپیما می باشند. به عبارت دیگر، آنها هنوز به تحلیل و بررسی اطلاعات پروازی مشغول هستند و اگر اتفاقی رخ داد، بلافاصله واکنش نشان خواهند داد. در مورد استراحت معمولی، که در آن خلبان ها چرخشی برای خوابیدن به صورت دو نفره استفاده می کنند، یکی از خلبان ها به عنوان ناظر پرواز باقی می ماند و در صورت لزوم واکنش نشان خواهد داد.

موضوع پرواز با معده خالی یکی از مسائلی است که در حوزه سفر و بهداشت بحث شده است. برخی افراد معتقد هستند که پرواز با معده خالی سبب کاهش نفخ شکم، افزایش راحتی تنفس و جلوگیری از بروز سفیده شدن ناخن‌ها در طی پرواز می‌شود. اما در عین حال، پرواز با معده خالی ممکن است باعث ضعف، سرگیجه و بی‌اشتهایی شما شود که ممکن است باعث ناراحتی شما در طول پرواز شود. به طور کلی، تصمیم گیری در مورد پرواز با معده خالی به شدت به شرایط شخصی شما بستگی دارد. اگر شما احساس می‌کنید که معده خالی برای شما مناسب است و می‌توانید این مسئله را تحمل کنید، پرواز با معده خالی می‌تواند برای شما مناسب باشد. اما اگر شما به سرعت احساس گرسنگی می‌کنید و نهایتاً باعث بروز ناراحتی شما در طول پرواز می‌شود، پرواز با معده خالی را انجام ندهید و در عوض حتماً صبحانه خود را قبل از پرواز مصرف کنید.

بسته به شرکت هواپیمایی و قوانین آن‌ها، ممکن است نیاز باشد که کارت پرواز را چاپ کنید. در بعضی از شرکت‌های هواپیمایی، امکان استفاده از کارت پرواز الکترونیکی وجود دارد و نیازی به چاپ آن نیست. معمولاً کارت پرواز الکترونیکی می توانید از طریق ایمیل یا برنامه شرکت هواپیمایی در گوشی هوشمند خود دانلود کنید و نیازی به چاپ آن نیست.

به دلیل تداخل الکترومغناطیسی تلفن‌ها، تبلت‌ها، کتاب‌خوان‌های الکترونیکی، هدست‌های الکترونیکی و موارد دیگر، از مسافران خواسته می‌شود که دستگاه‌ همراه خود را خاموش کرده یا در حالت پرواز قرار دهد.

از عوارض پرواز میتوان به خستگی، بی خوابی، نفخ قسمت‌های مختلف بدن، سردرد و خلق و خوی بد اشاره کرد. عوارض پرواز به دلیل تغییرات در ساعت بیولوژیکی بدن ایجاد می‌شوند که به طور معمول حداقل یک روز و حداکثر چند روز پس از سفر به یک منطقه جدید با زمان متفاوت با منطقه مبدأ ادامه دارد. برخی از روش‌هایی که می‌توان برای کاهش عوارض پرواز استفاده کرد شامل تنظیم ساعت خواب، فعالیت و ورزش، مصرف مسکن است.

بله، پرواز می‌تواند تأثیر مستقیم بر مغز شما داشته باشد تغییرات در ساعت بیولوژیکی بدن از جمله ترکیب هورمون‌هایی مانند ملاتونین می‌تواند روی زمان خواب و بیداری شما تأثیر بگذارد. علاوه بر این، طول پرواز، فشار هوایی در ارتفاع بالا، نورهای مصنوعی، نبود فضای کافی برای حرکت و تغییر وضعیت بدن و مسائل دیگری مانند اضطراب یا استرس، می‌توانند عواملی باشند که مغز شما را تحت تأثیر قرار می‌دهند.

استفاده از تلفن همراه در هواپیما به قوانین و مقررات هر شرکت هواپیمایی وابسته است. برخی شرکت‌های هواپیمایی اجازه استفاده از تلفن همراه را در حالت پرواز به حالت “flight mode” که در آن قابلیت اتصال به شبکه‌های تلفن همراه وجود ندارد، محدود می‌کنند و برخی دیگر اجازه استفاده از تلفن همراه را به صورت کاملا محدود عرضه می کنند. بنابراین، بهتر است قبل از سفر با شرکت هواپیمایی خود تماس گرفته و اطلاعات لازم را دریافت کنید.

اگر یکی از موتورهای هواپیما در حین پرواز از کار بیافتد علاوه بر اینکه سرعت و شتاب هواپیما کاهش می‌یابد تعادل وزنی هواپیما نیز تغییر می‌کند که می‌تواند منجر به گردش و انحراف هواپیما شود. به همین دلیل خلبان باید هواپیما را در نزدیکترین فرودگاه فرود بیاورد.

بر روی بدنه هواپیماها، چراغ‌های مختلفی نصب شده‌اند که برای انجام کارهای مختلفی کاربرد دارند. به عنوان مثال، چراغ‌های مسیریابی بر روی بال‌ها قرار دارند و اغلب از ال ای دی های سبز و قرمز ساخته شده‌اند. این چراغ‌ها به هواپیما کمک می‌کنند تا مسیر خود را پیدا کند. چراغ‌های سبز و قرمز روی بال‌ها در شب، به دیگر هواپیماها نشان می‌دهند که هواپیما می‌خواهد به کدام جهت برود. به طور کلی، چراغ سبز به معنی سمت راست و چراغ قرمز به معنی سمت چپ است. با دیدن این چراغ‌ها، هواپیماهای دیگر می‌توانند مسیر و جهت حرکت هواپیمایی که در نزدیکی آن‌هاست را درک کنند و در صورت لزوم در جهت مناسب قرار بگیرند. علاوه بر چراغ‌های مسیریابی، چراغ‌های دیگری نیز بر روی هواپیماها نصب شده‌اند که به عنوان مثال می‌توان به چراغ‌های فرود و چراغ‌های ضروری اشاره کرد. همه این چراغ‌ها با هدف افزایش ایمنی پرواز و کمک به هواپیما در شناسایی و کنترل مسیر خود نصب شده‌اند. چراغ قرمز پرنور و چشمک زنی، یکی از چراغ‌های هواپیماها است که به خلبان اجازه می‌دهد تا موقعیت مکانی دیگر هواپیماها در منطقه را تشخیص دهد. این چراغ به عنوان قسمتی از سیستم فرستادن و دریافت داده‌های ADS-B شناخته می‌شود. ADS-B یک سیستم مبتنی بر فرستادن و دریافت داده‌های موقعیت مکانی هواپیماها به صورت خودکار است. با استفاده از ADS-B، هواپیماها می‌توانند موقعیت خود را به کنترل ترافیک هوایی و هواپیماهای دیگر اعلام کنند.

بسیاری از خطوط هوایی در پروازها Wi-Fi ارائه می‌دهند که به مسافران اجازه می‌دهد که در طی سفر از اینترنت استفاده کنند. این خدمات برخی از شرکت‌های هواپیمایی در سراسر جهان ارائه می‌شود با این حال، برخی از هواپیماها هنوز این خدمت را ارائه نمی‌دهند و فقط در حال حاضر به تعداد محدودی از پروازها ارائه می‌شود.

خیر، در صورتی که گوشی شما در حالت پرواز باشد، ارتباط آن با دکل‌های مخابراتی قطع شده و نمی توانید تماس گیری کنید یا تماس دریافت کنید. این اقدام به منظور جلوگیری از تداخل سیگنال های الکترونیکی با تجهیزات هواپیما و به دلیل رعایت اصول ایمنی در پرواز است. لذا در زمان پرواز، باید گوشی خود را در حالت پرواز قرار داده و از استفاده از آن خودداری کنید تا مشکلات احتمالی در پرواز به وجود نیاید.

در بسیاری از شرکت‌های هواپیمایی، استفاده از دوربین‌ها و تجهیزات ضبط تصویر در حین پرواز ممنوع است. اما در صورتی که می‌خواهید در هواپیما عکس بگیرید، می‌توانید از دوربین دیجیتال یا گوشی‌های هوشمند خود استفاده کنید. باید از ایجاد هرگونه مزاحمت برای سایر مسافران و خدمه هواپیما پرهیز کنید.

این عوامل ممکن است شامل شرایط جوی نامساعد، مسائل فنی در هواپیما، تأخیر در پرواز، نویز و صدا در حین پرواز، تورم بلع‌ها، تورم گوش‌ها، اضطراب و نگرانی برای مسافران و خلبانان و … باشد. بهتر است آرامش خود را حفظ کرده تا سفر به یاد ماندنی و خاطره انگیزی داشته باشید.

چک لیست ایمنی (Safety Checklist) یک فهرست کوتاه از مواردی است که باید در زمان اجرای یک عملیات یا پروسه صورت گیرد. هدف اصلی چک لیست ایمنی بررسی و اطمینان حاصل کردن از انجام کامل و صحیح تمامی موارد ضروری در راستای ایمنی است. در هواپیما، چک لیست ایمنی قبل از هر پرواز صورت می‌گیرد و شامل یک سری موارد است که برای بررسی و تأیید صحت و سلامتی تجهیزات، فرایندها و شرایط پروازی مورد نیاز است. برخی از مواردی که در چک لیست ایمنی هواپیما ممکن است وجود داشته باشد شامل موارد زیر است: بررسی موتورها و سیستم‌های برقی، الکترونیکی و مکانیکی هواپیما بررسی شرایط جوی و اب و هوا بررسی سوخت، روغن و سیالات درون هواپیما بررسی تجهیزات اضطراری مانند نشانگرهای زمینی، پروژکتورها و تجهیزات نجات بررسی کابین خلبانی، صندلی‌ها، دستگاه‌های اضافی و کامپیوتر هواپیما اهمیت چک لیست ایمنی در هواپیما این است که باعث کاهش خطاهای انسانی، بالا بردن سطح اطمینان و حفظ ایمنی تجهیزات و افراد در هنگام پرواز می‌شود.

همه هواپیماها دارای شش ابزار اصلی هستند: نشانگر سرعت هوا، نشانگر نگرش، ارتفاع سنج، هماهنگ کننده گردش، نشانگر جهت حرکت، و نشانگر سرعت عمودی.

سوخت در هواپیما در بخش بالایی از بدنه‌ی هواپیما، به عنوان بخشی از بال‌ها نگهداری می‌شود. این بخش از بالاهای هواپیما به عنوان تانک سوخت شناخته می‌شود. در واقع، بال‌های هواپیما شامل یک سیستم پیچیده از لوله‌ها، شیرهای ایمنی، فیلترها و پمپ‌های سوخت هستند که برای انتقال سوخت از تانک‌های سوخت به موتورهای هواپیما استفاده می‌شوند. تعداد تانک‌های سوخت در هر هواپیما به دلیل نوع و سایز هواپیما و همچنین مسافتی که هواپیما قرار است پرواز کند، متفاوت است.

اگر یک هواپیما خیلی بلند پرواز کند، احتمالاً به مشکلاتی مانند نارسایی اکسیژن در موتورها و استفاده زیاد از سوخت در ارتفاعات بالا روبرو خواهد شد. بسته به نوع هواپیما و فناوری استفاده شده در آن، یک هواپیما ممکن است قادر به پرواز در ارتفاعات بالاتر باشد، اما در هر صورت، هواپیما باید بتواند اکسیژن کافی را به موتورهای خود تأمین کند تا از عملکرد بهینه آن‌ها اطمینان حاصل شود. بعضی از هواپیماها مانند هواپیماهای جنگی و هواپیماهای آزمایشی می‌توانند در ارتفاعات بسیار بالا پرواز کنند، اما هواپیماهای تجاری برای پروازات بلندمدت، عمدتاً در ارتفاعاتی بین ۳۶۰۰۰ تا ۴۸۰۰۰ فوت (حدود ۱۱۰۰ تا ۱۴۶۳۰ متر) پرواز می‌کنند. در همه حال، هواپیماها به صورت مستمر با رویدادهایی مانند توربولانس، تغییرات دما و فشار، نور خورشید و غیره روبرو هستند که برای تأمین امنیت روی هواپیماها، سیستم‌های مناسبی برای مدیریت این مسائل وجود دارد.

شایع‌ترین علت سقوط هواپیماها به طور کلی به دو دسته تقسیم می‌شود: خطاهای انسانی و مشکلات فنی. در خطاهای انسانی، شایع‌ترین علت سقوط هواپیما برمی‌گردد به خطای خلبانی یا افراد دیگر در رابطه با عملیات پروازی. برخی از این خطاها شامل بی‌توجهی به هشدارهای موجود در سیستم‌های ایمنی، خطا در ارزیابی وضعیت جوی و … است. در مشکلات فنی، شایع‌ترین علت سقوط هواپیما به دلیل مشکلات مربوط به تجهیزات و سیستم‌های هواپیما می‌باشد. برخی از این مشکلات شامل خطا در سیستم‌های جریان سوخت (مثل سوخت‌رسانی نامناسب)، خطا در توربین‌های هواپیما، انفجار یا آتش‌گرفتگی در بخش‌های مختلف هواپیما و … است.

بله، هواپیمایی در گذشته به دلیل چاله هوایی خراب شده است.

هواپیماها طوری طراحی شده‌اند تا بتوانند صدمات ناشی از صاعقه را تحمل کنند. اما صاعقه می‌تواند به هواپیما ضربه بزند، اما بیشتر این ضربات باعث مشکلات در سیستم‌های الکتریکی و الکترونیکی هواپیما می‌شود. هواپیماها به صورت منظم مورد بازرسی و تعمیر قرار می‌گیرند تا همیشه در شرایط بهینه قرار داشته باشند، از جمله بررسی پس از اینکه در معرض صعقه قرار گرفته‌اند. بنابراین، در صورتی که هواپیما با صعقه مواجه شود، خلبان‌ها معمولاً نگران نبودند و با استفاده از سیستم‌های الکترونیکی هواپیما و مخابرات با پایگاه کنترل، از وضعیت هواپیما مطلع شده و براساس نیاز، تصمیمات لازم را می‌گیرند.

رایج‌ترین حالت اضطراری در هواپیما، فشار کم در کابین هواپیما یا بیش فشاری (decompression) است. در این حالت، فشار هوا در کابین هواپیما به دلیل شکست تجهیزات و یا سوراخ شدن بدنه هواپیما کاهش یا افزایش می‌یابد.

این مشکل می‌تواند منجر به مشکلات جدی در سلامتی و ایمنی مسافران و خلبانان شود. در صورت فشار کم در کابین هواپیما، اکسیژن در هوا کاهش می‌یابد و این می‌تواند منجر به نارسایی قلبی و تنفسی در برخی افراد شود. همچنین، در صورت بیش فشاری نیز مسافران و خلبانان می‌توانند به آسیب‌های جدی مانند از دست دادن شناوری در گوش و چشم، و یا از دست دادن حافظه در نتیجه گازهایی مانند نیتروژن بیش از حد در کابین هواپیما دچار شوند.

برای پیشگیری از این مشکل، هواپیماها به خلبانان و مسافران خود ماسک‌های اکسیژن اختصاصی تجهیز می‌کنند که در صورت بروز اضطراری از آن‌ها استفاده کنند. همچنین هواپیماها با استفاده از سیستم‌های ایمنی خود به صورت خودکار پیشگیری می‌کنند تا در صورت بروز فشار کم یا بیش فشاری در کابین، اقدامات لازم را به صورت خودکار انجام دهند و این مشکل را برطرف کنند.
هواپیمایی به دلیل چاله هوایی خراب شده است.

شرایط بار شرکت هواپیمایی را بررسی کنید اگر بار اضافی همراه داشته باشید باید هزینه‌ آن بر اساس وزن بار پرداخت کنید. وسایل ضروری را در چمدان خود قرار دهید دو ساعت زودتر وارد فرودگاه شوید کفش هایی بپوشید که به راحتی در می آیند.